Veikko Armas Ahvenainen (ur. 24 września 1929 w Kuopio) to fiński wirtuoz akordeonu, kompozytor i autor tekstów. Ahvenainen jest mistrzem Finlandii w grze na akordeonie z 1957 roku. Nadal koncertuje i ocenia, że w wieku 95 lat (w 2025 roku) jest najstarszym aktywnym akordeonistą koncertowym.
Kariera
W szkole podstawowej w Kuopio kolegami Ahvenainena byli m.in. przyszły komik, reżyser filmowy i producent Spede Pasanen, jego kuzyn, przyszły aktor Veijo Pasanen, a także późniejszy reżyser filmowy Rauni Mollberg. Po początkowym graniu na harmonijce ustnej i dwurzędowym akordeonie w dzieciństwie, Ahvenainen w wieku 11 lat nabył swój pierwszy pięciorzędowy akordeon. Wzorem dla młodego muzyka był Viljo Vesterinen, którego występy Ahvenainen regularnie oglądał i słuchał. Jednak jako akordeonista Ahvenainen jest w większości samoukiem. Ahvenainen swój pierwszy solowy koncert zagrał w ratuszu w Kuopio w 1948 roku. Zawodowym muzykiem został na początku lat 50., a trasy koncertowe odbywał m.in. z Veikko Lavim i Eugenem Malmsténem. W latach 50. przez krótki czas był również członkiem orkiestry Olavi Virty. Ahvenainen skomponował kilka piosenek dla Laviego, takich jak nagrane już w latach 50. „Neljä itkua”, „Älä hyvä ystävä” i „Satamassa tapahtuu” oraz jedną z najpopularniejszych piosenek Laviego, polkę „Silakka-apajalla”, którą Lavi nagrał w 1971 roku. Współpraca koncertowa dwóch Veikków w latach 1952–1953 zakończyła się z powodu problemów Laviego z alkoholem.
W latach 50. Kalevi Korpi przez wiele lat koncertował jako solista zespołu Ahvenainena w salach tanecznych. Według Ahvenainena, Korpi był utalentowanym tenorem, który pomimo zróżnicowanego repertuaru nie otrzymał zasłużonego uznania z żadnej strony. Na przykład w Wielkiej Encyklopedii Muzycznej ani w Złotej Księdze Iskelmän Petera von Bagha i Ilpo Hakasalo Korpi nie jest w ogóle wspomniany. Później, w latach 60., w zespole Ahvenainena śpiewał Erkki Liikanen. Wraz ze spadkiem popularności muzyki akordeonowej i dominacją zespołów instrumentalnych, Ahvenainen zaczął rozważać nowy kierunek, a we wrześniu 1970 roku zagrał swój pierwszy koncert kościelny w Sundsvallu w Szwecji. Miesiąc później zagrał pierwszy koncert akordeonowy w Finlandii w kościele Hyvinkää. W trakcie swojej kariery grał koncerty kościelne w różnych krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Swój szczytowy koncert zagrał w słynnej Katedrze Narodowej w Waszyngtonie w Stanach Zjednoczonych w 1976 roku.
Chociaż akordeon był w Finlandii od dawna popularnym instrumentem, w latach 50. nie było jeszcze systematycznej nauki gry na akordeonie. Aby rozwijać swoje umiejętności, Ahvenainen próbował dostać się do Akademii Sibeliusa, aby studiować teorię muzyki, ale ówczesny rektor Ernst Linko stanowczo oświadczył, że akademia nie uczy akordeonistów. W tym samym czasie wydawnictwo muzyczne Westerlund dostrzegło niszę rynkową i poprosiło Ahvenainena o napisanie podręcznika do gry na akordeonie, a trzy części Szkoły Akordeonowej Veikko Ahvenainena ukazały się w latach 1959–1964. Ponadto Fazer Kustannus wydał dużą ilość materiałów dydaktycznych do gry na akordeonie opracowanych przez Ahvenainena, a także jego kompozycje i aranżacje. W 1959 roku Ahvenainen rozpoczął naukę gry na akordeonie w Hyvinkää Music Institute. Ahvenainen wspomina, że koncertuje około stu razy rocznie w Finlandii i za granicą. Podróże koncertowe do Stanów Zjednoczonych rozpoczęły się w styczniu 1966 roku, a do Związku Radzieckiego jesienią tego samego roku.Ahvenainen sam uważał za punkt kulminacyjny swojej kariery występ w Sali Czajkowskiego w Moskwie w 1978 roku. W wywiadzie z okazji 75. urodzin w 2004 roku powiedział, że w przyszłości skupi się na komponowaniu i koncertowaniu, pozostawiając mniej czasu na występy sceniczne.
Pierwsze nagranie Ahvenainena to jego własna kompozycja walca "Muistoja Marseillesta" z 1955 roku. Następnie nagrał kilkaset płyt aż do XXI wieku — zarówno muzykę klasyczną, jak i starą muzykę taneczną. Album Ahvenainena "La Cumparsita", nagrany wspólnie z George'em de Godzinskym, powstał tuż przed śmiercią de Godzinsky'ego.
Wiele płyt akordeonowych Ahvenainena zostało wydanych w Stanach Zjednoczonych przez tamtejszą wytwórnię Accordia. Wytwórnia należała do jego dobrego przyjaciela, mieszkającego w Kalifornii akordeonisty Johna Molinariego, który był kiedyś uczniem Pietro Frosiniego. Kiedy Ahvenainen koncertował w Stanach Zjednoczonych, tamtejsza publiczność chciała kupować jego płyty, ale nie mógł ich przywieźć z Finlandii. Ahvenainen i Molinari rozwiązali problem w ten sposób, że płyty nagrywano w Finlandii i tłoczono w Stanach Zjednoczonych. Po śmierci Molinariego w 1989 roku wytwórnia przeszła na jego syna, Johna Molinariego Jr., a po jego śmierci w 1996 roku działalność firmy ustała.
Ahvenainen podczas swojej kariery występował jako solista ze wszystkimi fińskimi orkiestrami symfonicznymi, takimi jak orkiestry miejskie Helsinek, Tampere, Lahti, Turku, Oulu i Kuopio. W latach 50. i 60. często występował jako solista z Orkiestrą Radiową pod dyrekcją George'a de Godzinsky'ego. Numerami solowymi Ahvenainena były między innymi koncerty akordeonowe Pietro Deiro a-moll, e-moll i D-dur, koncert akordeonowy Anthony'ego Galla-Riniego, a także fińskie premiery koncertów Paula Crestona i rosyjskiego Nikołaja Czajkina.
Ahvenainen napisał liczne podręczniki do gry na akordeonie. Napisał również teksty do piosenek, między innymi "Ei saavu hän", "Begin the Beguine", "Jezebel", "Muistoja Ukrainasta" i "Sulkavan aalloilla", "Syksyn tullessa", "Jäppilän Jenni", "Sinivalkoinen soitin".
Ahvenainen w latach 50. i 60. koncertował ze swoim zespołem po fińskich salach tanecznych. Solistą wokalnym zespołu był Kalevi Korpi. W 1984 roku Ahvenainen założył Kwartet Akordeonowy Veikko, w którym oprócz niego grają Arto Kivekäs, Seppo Lankinen i Jarmo Tinkala, którzy byli wcześniej uczniami Ahvenainena. Kwartet odbył swoją 30-lecie trasę koncertową wiosną 2013 roku.
Ahvenainen otrzymał medal Pro Finlandia w 2010 roku. W wieku 84 lat nadal uprawiał między innymi biegi maratońskie i przebiegł 31 pełnych maratonów, w tym 13 razy w Nowym Jorku.
Ahvenainen zawarł swoje drugie małżeństwo w 2005 roku z akordeonistką Cariną Nordlund w kościele w Björna.
